“Als mens of als organisatie functioneer je binnen een ecosysteem. Een krachtenveld aan dynamieken, die soms helpend en soms belemmerend zijn. En vaak zit je er zelf zo middenin dat je voor bepaalde zaken blinde vlekken hebt. Welke principes zijn werkzaam in jouw werkveld?”

Casus voor KlimaatGesprekken in het Ecosysteem Lab

Op 28 november werd ik (Tessa Kramer) uitgenodigd door Nicole van der Ouw en Annelieke Verkerk om een casus in te brengen voor Stichting KlimaatGesprekken. Als je als organisatie wil bouwen aan een klimaatvriendelijke toekomst en voor jezelf een duidelijke rol ziet in de benodigde systeemtransitie in de maatschappij, is het belangrijk om geen remmingen te ervaren in de groei die je wil maken.

Ervaren hoe een organisatieopstelling werkt

Een organisatieopstelling is interessant omdat je als inbrenger van de casus getuige bent van anderen, die representant zijn van onderdelen uit jouw ingebrachte case. De representanten weten inhoudelijk niets of weinig en laten zich leiden door energetische informatie en hoe iets voelt voor hun karakter of rol.

De rol van bedoeling, taak en geschiedenis

In mijn rol als directeur opleidingen en organisaties is mijn taak de oorspronkelijke bedoeling van de stichting verder te brengen. Er zijn collega’s, het Bestuur als opdrachtgever, klanten. En ikzelf. Toen we het veld in positie brachten ontstonden vanzelf bepaalde dynamieken die positief, danwel negatieve energie brachten aan de individuele representanten.

De taak voelde zich ’te zwaar’, als we aan de slag gingen met de rol en taak, of collega’s en Bestuur leken we de oorspronkelijke bedoeling uit het oog te verliezen. Interessant inzicht. Ook oude pijnen uit het verleden bleken een plek in te nemen in het energetische speelveld. Interessant inzicht. En het bleek ook bijzonder helpend en verlichtend om mijn levensmissie los te koppelen van de bedoeling van KlimaatGesprekken. De energie van de taak én de energie van mijn representant knapte daar direct van op.

Interessant inzicht nummer 3: teveel verbinding maakt diffuus en zwaar. Iets meer afstand geeft beter zicht.

Ik bleef stoeien met ‘de taak’. De ‘job to be done’. Die bleef zich veel te zwaar voelen en hoorde nergens echt ’thuis’. Voor het gemak was die er maar even bij gaan zitten. ‘Ik denk dat jij mij hebt beet te pakken en in het veld hebt te brengen’ zei de taak. Ok, dacht ik. Hoe doe je dat? Onhandig vroeg ik de taak om op te staan en mee te lopen. Maar als ik haar ergens te plaatsen had, moest ik haar bij de hand nemen. Op het moment dat ik haar hand pakte, voelde ze zich minder zwaar, zei ze.

Interessant inzicht nummer 4: ik heb de taak beet te pakken, te maken tot wat die is en waar die terecht komt in het speelveld.

De waarde van systemisch kijken en voelen

Klinkt misschien als een hoop open deuren, maar voor mij was het goed bepaalde vermoedens bevestigd te zien op deze manier. En ook rondom mijzelf nieuwe inzichten op te doen. Je ziet het pas als je het doorhebt. 😉

Het was een mooie, waardevolle middag. Onder zorgvuldige, professionele begeleiding. Mooi om intuïtief voelen als de belangrijkste informatiebron te ervaren.